Spaceruję ulicami Wrocławia.

    Ściany Wrocławskich kamienic

    pozwalają się czytać.

    Otwarta księga wspomnień blaknie

    jak stara fotografia.

    Wypalające cierpienie, zamknięte marzenia,

    szaleńcza radość uśmierzająca ból,

    zimna pustka i niebieska próżność,

    odciśnięte jak pieczęć w

    betonowym pamiętniku.

    Odkryte poprzez zakrywanie.

    Wydrapane zapachy wspomnień

    z dzieciństwa odpadają.

    Obserwuję, próbuję spamiętać, zapominam.

    Jarosław Grulkowski